του Δρ. Ιωάννη Χριστοδούλου 

Με τα χρήματα, πάλι, θα κλείσουν τα στόματα. Τα χρήματα που θα δοθούν ως κρατική ενίσχυση, και με μορφή προνομιακών δανείων από τις «φιλάνθρωπες» τράπεζες, στους αναξιοπαθούντες καταστηματάρχες των Αθηνών και άλλων πόλεων, θα γλυκάνουν τον πόνο των θυμάτων των κουκουλοφόρων και των άσκεπων καταστροφέων της χριστουγεννιάτικης αγοράς. Και το κράτος ενδιαφέρεται για τους πολίτες, επομένως, και οι τράπεζες, τα αδελφά σώματα…
Το κράτος δεν έκανε σχεδία το πτώμα του παιδιού για να διέλθει του φουσκωμένου ποταμού της «λαϊκής» αγανάκτησης. Οι τράπεζες δεν θα εκμεταλλευθούν την ανάγκη των θυμάτων της «επανάστασης». Να βοηθήσουν θέλουν όλοι. Να λύσουν το πρόβλημα.
Ποιο πρόβλημα δηλαδή; Και ποια τα προβλήματα πριν από το πρόσφατο πρόβλημα; Ουδέν. Τρόπος του λέγειν. Υπομονή. Θα περάσει ο καιρός. Θα σύρουμε τα σαρκία μας και τους αποφλοιωμένους εγκεφάλους μας μέχρι τις γιορτές. Θα ευφρανθούμε από το κλίμα των ημερών, τα άφθονα γλυκά και το οινόπνευμα. Θα δοκιμάσουν αρκετοί να καλύψουν τα χρέη τους συμμετέχοντας στον «πατροπαράδοτο» τζόγο. Θα αναφωνήσουμε: «Ευτυχισμένο το 2009»! Θα καταναλώσουμε ακόμα μία χρονιά, δηλαδή, μηρυκάζοντας τη μιζέρια μας!
Μέχρι, φυσικά, να σκοτωθεί - από εξοστρακισμό βεβαίως - ακόμα ένα παιδί, ή κάποιος επιτέλους, και πάλι να θυμηθούμε ότι έχουμε πρόβλημα. Και πάλι όμως! Οι αυτόκλητοι θερμόαιμοι θα αναλάβουν να εκτονώσουν την αγανάκτηση των ψυχραιμότερων σχολιαστών της κατάστασης. Θα δώσουν επίσης την ευκαιρία σε κράτος, τράπεζες και άλλους κοινωφελείς φορείς να αποδείξουν πόσο εκείνοι δεν έφταιγαν – για τίποτε – και όλοι θα επιστρέψουν, αποφορτισμένοι, στις ασχολίες τους.
 Τόσο αρμονικά καμωμένα όλα! Είναι να απορεί κανείς, να θαυμάζει εννοώ, να καταπλήσσεται από την ευλογία που επικρέμαται διαρκώς πάνω από αυτή τη χώρα. Καίγεται, ρημάζεται, εξευτελίζεται, και αυτή, σαν άλλη κιβωτός, μεταφέρει τα ζώα της στον χρόνο! Εκείνα, μακάρια, δείχνουν εμπιστοσύνη στον εκάστοτε Νώε τους. Εκείνοι, οι Νώε, τους υπόσχονται γρήγορη αποβίβαση. Οι καταιγίδες, άλλωστε, δεν κρατάνε πολύ! Εξιλαστήρια θύματα ανευρίσκονται εύκολα. Μπορεί λίγο τα υπόλοιπα ζώα να ταράζονται, όταν κάποιος Αλέξης θυσιάζεται. Αλλά γρήγορα η ηρεμία αποκαθίσταται. Η καταιγίδα κοπάζει.
Κατά περιόδους, βέβαια, από γενιά σε γενιά, τα ζώα της κιβωτού αποκτηνώνονται. Έγκλειστα στη φυλακή και στον εαυτό τους, ίδιοι Νάρκισσοι, δαγκώνουν τα διπλανά τους ζώα. Εμφύλιο μίσος ρέει στο αίμα τους. Ο Νώε παρακολουθεί χαμογελώντας. Το ταξίδι συνεχίζεται, για πάντα…

Μια απάντηση “Κιβωτός”

  1. iactsideoflife έγραψε

    H πόλις ξαμολύθηκε σαν πουλί σε στεριές και θάλασσες.
    Μα κανείς θνητός, κανείς θεός, δε μιλά για την κόρη της, την πολιτική,
    την πήρε ο Αλέξανδρος.
    Φθάνοντας στο παλάτι του Χάρου,
    αυτός απαίτησε να φύγει το μίασμα της πόλης, -οι πολιτικοί-,
    αυτοί που οδήγησαν πολιτική και Αλέξανδρο στον Άδη.
    Δεν είναι καιρός για λύπες δεν είναι καιρός για σχόλη…
    …και ο θάνατος δεν βρήκε σχόλη,
    και σκόρπισε γιορτή στη πόλη !!!!
    Χριστούγεννα, χωρίς πολιτικούς,
    πολιτική, για ορφανούς.

    Όλοι μαζί ας γιορτάσουμε τη γέννηση των νεκρών πολιτικών .

    i-ACT side of life !!! /// i-ACT side of creation !!!

Αφήστε το σχόλιο σας

Πρέπει να κάνετε login για να σχολιάσετε Login »