Την Κυριακή το μεσημεράκι  πήρα είδηση τα γεγονότα του Σαββάτου ενώ βρισκόμουν στην Αθήνα. Κάτι που δεν ανοίξαμε καθόλου την τηλεόραση, κάτι που κινηθήκαμε μονάχα σε περιοχές εκτός κέντρου, μείναμε «κλεισμένοι» στο δικό μας κόσμο, του ενθουσιασμού και της ξεγνοιασιάς ενώ ο έξω, ο ρεαλιστικός κόσμος…κυριολεκτικά καιγόταν.
 Πήραμε λοιπόν τηλέφωνο την Κυριακή το μεσημέρι να κλείσουμε εισιτήρια για ένα θέατρο που βρισκόταν στην Πατησίων και μάθαμε, ουσιαστικά από την  τηλεφωνήτρια, το μέγεθος των επεισοδίων, εξ’ αιτίας των οποίων θα ακυρώνονταν φυσικά και οι παραστάσεις. 
 Από ‘κει και πέρα, φροντίσαμε να ενημερωθούμε επαρκώς αλλά και να προσέξουμε επαρκώς, κυκλοφορώντας σε ειρηνικές περιοχές και κάνοντας ευχάριστα και ανώδυνα πράγματα.
 Γυρνώντας στη Χίο, είδα τόση τηλεόραση και διάβασα τόσες εφημερίδες, με αποτέλεσμα να μπερδευτώ με τις πομπώδεις εκφράσεις και τις πανομοιότυπες αντιπαραθέσεις στα διαφορετικά «παράθυρα» κι άρχισα ν’ απευθύνω στους φίλους, που θεωρώ πιο διαβασμένους,  όλα τα γιατί μου….
 Το μόνο που δεν μπέρδεψα και που σίγουρα θα θυμάμαι, είναι το πρόσωπο του μικρού Αλέξανδρου, με τη φατσούλα που δεν πρόλαβε να ανδρωθεί…
 Είναι ένα ποίημα του κύπριου ποιητή Γιώργου Μολέσκη, που μ’ άγγιξε πολύ από τότε που το πρωτοδιάβασα. Όποτε κι αν το ‘γραψε ο ποιητής κι ό,τι κι αν σκεφτόταν, νοιώθω πως οι στίχοι του έρχονται να μιλήσουν για πολλά ανείπωτα αυτών των ημερών, ειδικά για το Σάββατο, το βραδάκι του Αγίου Νικολάου:

Μπορεί να διανύσεις χιλιάδες χιλιόμετρα
και να περάσεις μέσα από πολλές φουρτούνες
μα όλα αυτά λίγο μετρούν είτε καθόλου.
Είναι αυτό που πρέπει να είναι
όπως όταν ξυπνάς το πρωί
ή όταν περπατάς όρθιος στα δυο σου πόδια.

Αλλά αρκεί μια λανθασμένη χειρονομία,
κάτι σαν λανθασμένη κίνηση πριν το δυστύχημα,
κι όλα αλλάζουν. Ούτε που μετρούν πια
όλα εκείνα που πέρασες με ασφάλεια,
οι χιλιάδες σωστές χειρονομίες και οι κινήσεις.

Πάνω σε μια κλωστή περπατάμε
κι από την ίδια κλωστή όλα κρέμονται.

Καίτη Σαρρή
katesar_ch@yahoo.gr

Μια απάντηση “Στίχοι αντί για λόγια… λόγια…”

  1. iactsideoflife έγραψε

    Τι σχέση έχει το ποίημα με την περίπτωσή του Αλέξανδρου ? ΚΑΜΙΑ
    Έχεις εστιασθεί στη ζωή και έχασες πολιτική και πόλη!!!
    Αν ήταν θέμα ζωής κάθε Σαβατοκύριακο που θα γυρνούσες με ασφάλεια αεροπορικώς Χίο, θα μπορούσες ν’αφιέρωνες ένα αντίστοιχο ποίημα στους 20-30 νεκρούς του Σαβατοκύριακου που πέρασε…
    Εδώ μάτια μου μιλάμε για τους πολιτικούς, για τη μέριμνά τους που φθάνει μέχρι τα σκέλια τους…
    Για ρώτα στις περιοχές εκτός κέντρου… και στο δικό σου κόσμο… να μας πουν αν έχουν ακουστά τα ονόματα Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντίνος, Διογένης Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας, που στον καιρό μας αντίστοιχα σημαίνουν Αϊνστάιν, Δαρβίνος,
    Μπετόβεν, ‘Εγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλανκ, Ροντέν,
    Κολόμβος…
    …και μετά απάντησε γιατί όλοι αυτοί λέγονται Έλληνες ???
    Γιατί επέλεξαν τη σταδιακή απώλεια συνείδησης !

Αφήστε το σχόλιο σας

Πρέπει να κάνετε login για να σχολιάσετε Login »